درمان و اطلاعات بیماری قند خون 1
دیابت (قند خون)1

یکی از عوارض نامطلوب دیابت، ایجاد زخم های عفونی در پاهاست که نه تنها کنترل دیابت را سخت تر می کند، بلکه سلامت فرد

دیابتی را تحت تاثیر قرار می دهد. لذا باید بدانید، اگر به بیماری دیابت مبتلا هستید، مراقبت مطلوب از پاهای تان اهمیت زیادی دارد.

مراقبت ضعیف از پاها در بیماری دیابت می تواند منجر به ظهور عوارض جدی در سلامت شما گردد و حتی ممکن است منجر به قطع

عضو در پاهایتان گردد.

اگر مبتلا به دیابت باشید، پاهایتان نسبت به آسیب مستعدتر می گردند، زیرا این بیماری می تواند اعصاب شما را تخریب نماید و جریان

خون را به پاهایتان کاهش دهد.

نکته جالب آن است که با مراقبت مطلوب از پاها می توان از اغلب عوارض جدی مرتبط با دیابت پیشگیری نمود.

در ذیل سعی شده است برخی از نکته های مرتبط با مراقبت از پاها در بیماری دیابت نوع دو را یادآوری نماییم:

پاهای تان را روزانه بشویید و خشک کنید

* از صابون های ملایم استفاده کنید.

* از آب گرم استفاده کنید.

* پوست تان را با ملایمت و گذاشتن و برداشتن حوله بر روی آن خشک کنید. از خراشاندن و ساییده شدن پوست در هنگام شستشو

و خشک نمودن آن اجتناب کنید.

* به منظور پیشگیری از ترک خوردن پاها، بعد از شستشو از لوسیون (کرم مرطوب کننده) استفاده کنید، اما لوسیون را بین انگشت

های پاهایتان نمالید.

پاهایتان را هر روز مورد بررسی قرار دهید

* هر روز همه قسمت های پاهای خود را مورد بازبینی قرار دهید. اگر شما نمی توانید به خوبی پاهایتان را ببینید، شخص دیگری باید

پاهای شما را بررسی کند.

* مراقب خشکی و ترک خوردگی پوست پای تان باشید.

* وجود مواردی نظیر: تاول، بریدگی، خراشیدگی و یا دیگر زخم ها را مورد بررسی قرار دهید.

* قرمزی، گرمی و حساس بودن هر نقطه از پا را که لمس می نمایید، بررسی چک کنید.

مراقب رشد ناخن های پا و میخچه و پینه در پاهایتان باشید. ناخن های پاهایتان را کوتاه نگه دارید، اما از چیدن گوشه های ناخن ها

خودداری کنید

* اگر کفش شما موجب ایجاد زخم یا تاول در پاهایتان شد، سریعا آن را درمان کنید. محل زخم را با چسب زخم یا باند بپوشانید و

سپس یک جفت کفش راحت و مناسب برای خود تهیه کنید.

مراقب ناخن پاهایتان باشید

* ناخن هایتان را بعد از حمام که نرم تر هستند، کوتاه کنید.

* ناخن هایتان را در یک خط مستقیم کوتاه کنید وسپس سطح ناخن هایتان را با سوهان، صاف کنید.

* از کندن گوشه های ناخن اجتناب کنید.

در هنگام ورزش و فعالیت بدنی مراقب پاهایتان باشید

* با کفش هایی راحت و مناسب، به پیاده روی و ورزش بپردازید.

* هنگامی که در پاهایتان زخمی ایجاد شده است، ورزش نکنید.

از کفش و جوراب مناسب استفاده کنید

* هیچ وقت با پای برهنه راه نروید و همیشه کفش، راحتی های مقاوم و دیگر پاپوش های مناسب را بپوشید.

* از پوشیدن کفش های پاشنه بلند و نوک تیز اجتناب کنید. از پوشیدن کفش هایی که نوک انگشتان یا پاشنه پای شما از آنها بیرون

است (نظیر صندل هایی که نوک پا و پاشنه پا درآنها آزاد و برهنه است)، اجتناب کنید، زیرا این مدل کفش ها خطر بروز آسیب یا عفونت

در پاها را افزایش می دهند.

* کفش جدید را با جورابی که اکثرا می پوشید، امتحان کنید.

* یک جفت کفش جدید را برای بیش از یک ساعت، در هر بار، به پا نداشته باشید.

* قبل از این که کفشی را به پا کنید به دقت داخل آن را بررسی کنید که شامل جسم خارجی یا زایده ای نباشد که به پای شما

آسیب برساند.

* از پوشیدن جوراب های تنگ و محکم اجتناب کنید.

* جوراب های با الیاف طبیعی را به پا کنید. مثل نخی یا کتانی، پشمی و یا ترکیب پشم و کتان.

* کفش ها و چکمه هایی به پا کنید که از پاهای شما در شرایط مختلف آب و هوایی محافظت کنند( آب و هوای سرد، مرطوب و ...).

* مطمئن شوید که سایز کفش هایتان مناسب باشد. اگر به نوروپاتی دیابتی ( اختلالات حسی مرتبط با دیابت) مبتلا باشید، ممکن

است متوجه تنگ بودن بیش از حد کفش هایتان نشوید (همچنین می توانید با استفاده از تست footwear که در مقاله ی بعدی شرح

داده خواهد شد، از مناسب بودن سایز کفش هایتان مطمئن گردید).

در انتها خاطرنشان می شویم که اگر افرا دیابتی مراقبت صحیح از پاهایشان را فرا بگیرند، به راحتی می توانند از بروز بیماری های

خطرناک مرتبط با پا ( که خدای نکرده منجر به قطع پا و یا انگشتان پاها می شوند) پیشگیری نمایند.

در مقاله بعدی بقیه نکات مراقبت از پاها در بیماری دیابت را بیان خواهیم کرد.

در بیماری دیابت مراقبت نامناسب از پاها می تواند منجر به ظهور عوارض جدی در سلامت فرد دیابتی گردد و حتی ممکن است منجر به

قطع پاها شود. لذا بسیار مهم است که افراد دیابتی از اصول مراقبت از پاهایشان آگاه باشند.     

تست سایز کفش (Footwear)

همانطور که در قسمت قبل هم بیان نمودیم یکی از ارکان مراقبت از پاها در بیماری دیابت آن است که اطمینان حاصل شود که سایز

کفش ها مناسب است. اگر به نوروپاتی (تخریب اعصاب) مبتلا باشید، ممکن است متوجه تنگ بودن بیش از حد کفش هایتان نشوید،

که در این صورت می توانید با تستfootwear از مناسب بودن سایز کفش هایتان مطمئن گردید. این تست ساده برای سنجش مناسب

بودن کفش ها به شرح زیر می باشد:

- بر روی یک ورق کاغذ بایستید( اطمینان حاصل کنید که ایستاده هستید نه نشسته، چرا که به هنگام ایستادن شکل پاهایتان تغییر

می کند).

- پیرامون پایتان را با خطی ترسیم کنید.

- سپس پیرامون کفش تان خطی ترسیم کنید.

- سپس دو شکل ترسیم شده از کفش و پایتان را با هم مقایسه کنید. آیا پهنای کفش تان بیش از حد باریک و کم است؟ آیا به نظر

می رسد پاهایتان باید با فشار و زور خود را داخل کفش جا دهند؟

کفش می بایست حداقل 2/1سانتیمتر طولانی تر از بلندترین انگشت شما و پهنای آن حدود پهنای پایتان باشد.

خصوصیات یک کفش مناسب برای یک فرد دیابتی

* تمام پا از جمله پاشنه و انگشتان پا را بپوشاند.

* دارای رویه چرمی و بدون درز و برجستگی ها در داخل کفش.

* وجود حداقل 2/1 سانتیمتر فاصله از نوک بلندترین انگشت پا.

* داخل کفش می بایست کاملا راحت و نرم و بدون نقاط سفت یا برآمده باشد.

* کف کفش را امتحان کنید. قسمت های بیرونی کفش باید از مواد محکم ( با آسیب پذیری پایین) ساخته شده باشند.

* پهنای کفش می بایست حداقل معادل با پهنای پایتان باشد.

چند نکته برای مراقبت از پاها در بیماری دیابت

* اگر به بیماری دیابت مبتلا هستید، درمان یک مشکل کوچک و جزیی در پایتان را نیز نباید به تاخیر بیندازید. از توصیه های پزشک معالج

خود پیروی کنید.

* هر گونه آسیب یا عفونت در پاهایتان را سریعا به پزشک معالج خود اطلاع دهید.

* در هنگام شستشو، درجه حرارت آب را با آرنج تان تست کنید نه پاهایتان.

* یک وسیله گرم و داغ را در تماس با پاهایتان نگذارید.

* دمپایی های پشمی و خیلی گرم نپوشید.

* زیاد پاهایتان را روی هم نگه ندارید.

* اگر در پاهایتان میخچه یا پینه ای ایجاد شده است، خودتان آن را درمان نکنید و به پزشک متخصص مراجعه کنید.

چه زمانی برای مراقبت از پاها می بایست به پزشک معالج مراجعه کرد؟

پزشک معالجتان می بایست در هر ملاقات، پاهای شما را تست کند. علاوه بر آن اگر هر یک از مشکلات زیر برای پاهایتان ایجاد شد، با

پزشک معالجتان مشورت کنید:

- مشکل پای ورزشکاران : ‌عفونت ‌قارچی ‌پوست ‌پا، به خصوص ‌در کف ‌پا و پوست ‌بین ‌انگشتان ‌پا است.

- ایجاد زخم و جراحت در پا

- فرو رفتن گوشه ناخن پا در گوشت

- افزایش بی حسی یا درد

- پینه

- قرمزی

- سیاه شدن پوست

- زخم در پا

- عفونت پا

- انگشتان چکشی (این عارضه عموما باعث خم شدن انگشتان از بند وسطی به سمت پایین می شود.)

یک راهکار کلیدی برای مراقبت از پاهایتان این است که همواره کفش ها و جوراب ها ی مناسب به پا داشته باشید

در انتها مجددا خاطر نشان می کنیم که اگر به دیابت مبتلا می باشید، پاهایتان نیازمند توجه و مراقبت بیشتری هستند. متاسفانه باید

اذعان داشت که دیابت می تواند اعصاب و عروق خونی پا را تخریب کند، در نتیجه احتمال این که به هنگام آسیب پا، متوجه آن نشوید را

افزایش می دهد. دیابت همچنین توانایی بدن تان در مقابله با عفونت را کاهش می دهد. یک آسیب خیلی کوچک به پا، می تواند تبدیل

به یک زخم بزرگ تر گردد و یا به صورت یک عفونت جدی توسعه یابد. زخم ها می توانند در قسمت های تحتانی پا و یا در قسمت های

بالایی و پایینی انگشتان پاهایتان، یافت شوند.

با مراقبت مطلوب از پاها می توانید از اغلب عارضه های مذکور پیشگیری نمایید. مراقبت از پاها آسان است و می توانید اغلب توجه ها و

مراقبت های مورد نیاز را در حال استحمام و یا قبل از خواب شب و قبل از رفتن به رختخواب، به کار بندید. یک راهکار کلیدی برای مراقبت

از پاهایتان این است که همواره کفش ها و جوراب ها ی مناسب به پا داشته باشید. پس سعی کنید مراقبت از پاهایتان را به عنوان

بخش ثابتی از برنامه روزانه خود قرار دهید.

کنترل بیماران دیابتی نوع دو باعث شده است که افراد دیابتی بتوانند عمر طولانی تری داشته باشند. ولی از طرف دیگر عدم توجه به

کنترل قند خون، به ویژه در افراد سالمند می تواند عوارض خطرناک و حتی غیر قابل جبرانی را به همراه داشته باشد. از جمله ی این

عوارض کمای دیابتی است که می تواند در نقطه مقابل شوک هیپوگلیسمیک یا افت قند خون باشد.

کمای دیابتی (که تحت عنوان سندرم هایپر گلیسمیک هایپر اسمولار غیر کتونی نیز شناخته می شود) یک عارضه جدی است که می

تواند در فرد مبتلا به دیابت نوع 2 که دچار بیماری یا استرس است، ایجاد گردد.

کمای دیابتی وقتی ایجاد می شود که سطوح قند خون بسیار افزایش یابد و بدن بسیار دهیدراته (کم آب) گردد.

برعکس کتواسیدوز که در افراد مبتلا به دیابت نوع 1 ایجاد می شود و علایم مشابهی دارد، هیچ کتونی در کمای دیابتی ایجاد نمی

شود، لذا به ندرت سنتز اسید در جریان خون وجود دارد. کتو اسیدوز هم به ندرت در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 ایجاد می شود.

مطالعات نشان داده اند که کمای دیابتی اغلب در افراد مسن تر از 60 سال ایجاد می شود و این امر ممکن است به این

دلیل باشد که در افراد مسن، حس تشنگی متحمل تغییراتی می گردد و بیشتر احتمال دارد که بدن دهیدراته گردد. اغلب افرادی که از

این عارضه رنج می کشند دارای سابقه ای از دیابت می باشند، ولی برخی افراد از بیماری خود آگاه نیستند و یا ممکن است بیماری

آنها تشخیص داده نشده و یا درمان نشده باشد.

در اغلب موارد سابقه ای از تشنگی شدید و دفع ادرار در طی چند هفته قبل از تشخیص این عارضه مشاهده می

شود. ادرار بیش از حد و افزایش بی رویه سطوح قند خون منجر به دهیدراته شدن بدن، از جمله دهیدراته شدن سلول ها می گردد.

کاهش شدید آب بدن می تواند منجر به شوک، کما و نهایتا مرگ گردد. میزان مرگ می تواند تا حد 50 درصد بالا باشد. برخی افراد در

معرض خطر بیشتری قرار دارند، از جمله افرادی که بیماری مزمن یا ناتوانی دارند.

علل کمای دیابتی چیست؟

موارد زیر می توانند از علل کمای دیابتی باشند:

- عفونت

- حمله قلبی

- نارسایی کلیه

- داروها( دیورتیک، داروهای قلبی یا استروئیدها)

- بیماری

- زخم های خونریزی دهنده

- لخته خونی

- قند خون کنترل نشده

کمای دیابتی معمولا وقتی ایجاد می شود که قند خون به میزان 600 میلی گرم در دسی لیتر و یا بیشتر برسد


علایم اولیه کمای دیابتی کدامند؟

اعلایم اولیه ای که در صورت عدم درمان می توانند منجر به کمای دیابتی گردند، عبارتند از:

- افزایش تشنگی

- افزایش تکرر ادرار

- ضعف

- خواب آلودگی

- تغییر وضعیت روحی و روانی

- سردرد

- اضطراب

- عدم توانایی در تکلم

- فلج

اگر یکی از علایم مذکور را دارید، قند خون تان را چک کنید و اگر قند خونتان بالاست، با پزشک معالج تان تماس بگیرید.

کمای دیابتی چگونه درمان می گردد؟

اگر علایم اولیه کمای دیابتی مورد توجه قرار بگیرد، درمان معمولا نیازمند مایعات داخل وریدی طبق تجویز پزشک معالج است و ممکن

است نیاز به انسولین داشته باشد. این عارضه در صورت عدم درمان منجر به مرگ می گردد.

چگونه می توان از کمای دیابتی پیشگیری نمود؟

با راهکارهای زیر می توان از کمای دیابتی پیشگیری نمود:

- مطابق با توصیه پزشک معالج تان، قند خون تان را به طور منظم چک کنید.

- وقتی که بیمار هستید، قند خون تان را هر 4 ساعت یک بار چک کنید.

- هنگامی که بیمار هستید، از خودتان خیلی مراقبت کنید و به استراحت بپردازید.

شاید دیده باشید دیابتی‌ها از سوزن سوزن شدن و گرفتگی دست‌ها و پاها شکایت دارند که موقتی بوده و متناوبا رخ می‌دهد. این

اولین مرحله آسیب اعصاب است (شاخه‌های حسی اعصاب محیطی اولین گروه‌اند که آسیب می‌بینند). به مرور دردها بیشتر و

شدیدتر و طولانی‌تر می‌شوند.

فقدان حس در پاها که فرد به طور مکرر به پاهای‌اش آسیب و ضربه می‌زند و متوجه آن نمی‌شود و دچار "پای دیابتی" می‌گردد.

به طور متوسط بیماران دیابتی طی 10 تا 20 سال بعد از شروع بیماری دچار آسیب اعصاب می‌شوند، البته بعضی بیماران بسیار سریع‌تر

دچار علایم عصبی می‌شوند و بعضی دیگر اصلا گرفتار نمی‌شوند.

هر چه مدت ابتلا به بیماری دیابت بیشتر باشد و هر چه کنترل دیابت ضعیف‌تر باشد، احتمال آسیب اعصاب و شدت آسیب بیشتر

خواهد بود

در اثر بیماری دیابت هر قسمتی از اعصاب محیطی و اعصاب خودکار (سمپاتیک‌ها و پاراسمپاتیک‌ها) می‌تواند آسیب ببیند.

اعصاب خودکار به جاهایی عصب‌دهی می‌کنند که عملکرد غیرارادی دارند، مثل قلب، عضلات صاف احشا و ارگان‌های داخلی بدن و

غدد.

اعصاب محیطی هم به اعصابی اطلاق می‌شود که از جمجمه یا نخاع بیرون می‌آیند. اعصابی که از جمجمه بیرون می‌آیند به چشم‌ها،

زبان، صورت، گوش‌ها و... می‌روند و اعصابی که از نخاع بیرون می‌آیند به عضلات ارادی بدن عصب‌دهی می‌کنند. اعصاب نخاعی

شاخه‌های حسی نیز دارند که حس‌های لمس، حرارت، درد و... را انتقال می‌دهند.

در اثر دیابت رگ های بدن دچار مشکل می‌شوند و در وظیفه خود که خون‌رسانی و تغذیه سلول‌های مختلف است ناموفق عمل

می‌کنند و به ‌خاطر این نارسایی، اعصاب آسیب می‌بینند. به‌ علاوه میزان بالای قند خون در آسیب اعصاب دخالت دارد.

کار اعصاب که مختل شود همه چیز به هم می‌ریزد، مثلا معده دچار بی‌حرکتی و تاخیر در تخلیه غذا شده و فرد دچار دل درد و

احساس سنگینی معده، تهوع و استفراغ می‌شود.

بروز یبوست یا اسهال، اختلال ریتم طبیعی قلب و بروز علایم قلبی، بی‌اختیاری یا احتباس ادرار به دنبال آسیب اعصاب مثانه و در مردان

اختلال نعوظی به دلیل بیماری دیابت ممکن است رخ دهند.

قطعا جایی برای شک وجود ندارد که کنترل دقیق قند خون از ایجاد آسیب اعصاب در بیماران دیابتی جلوگیری می‌کند.

نوروپاتی دیابتی چگونه درمان می شود؟

هدف از درمان رهایی از مشکلات ایجاد شده و پیشگیری از تخریب بیشتر اعصاب است. نخستین گام کنترل قند خون است، زیرا از

پیدایش مشکلات جدید و بدتر شدن عوارض قبلی پیشگیری می کند.

1- در مواردی که قرص ها نمی توانند قند خون را به خوبی کنترل کنند، تزریق انسولین معمولا مفید واقع می شود.

2- گاهی قرص هایی که برای درمان افسردگی استفاده می شوند، برای درمان نوروپاتی ناشی از دیابت به کار می روند و دارای اثرات

مفید در بهبود کیفیت خواب نیز هستند.

3- هنگام شب می توان از مسکن ها استفاده کرد.

4- برای بهبود عوارض گوارشی پیشنهاد می شود تعداد وعده های غذایی را افزایش دهید و میزان غذای مصرفی در هر وعده را کم

کنید. همچنین از مصرف غذاهای پرچربی و پرفیبر پرهیز کنید.

5 - برای جلوگیری از ضعف و سرگیجه، تغییر وضعیت ایستادن و نشستن را آهسته انجام دهید. گاهی برای بهبود ضعف اندام ها ممکن

است فیزیوتراپی توصیه شود.

6- به دلیل استعداد ابتلا به عفونت ادراری در مبتلایان به نوروپاتی دیابتی، لازم است مبتلایان به دیابت آب و مایعات بیشتری بنوشند و

اگر دچار تکرر ادرار هستند سعی کنند به فواصل منظم، مثلا هر 3 ساعت یک بار ادرار کنند.

بسیاری از متخصصان، دیابت را سرطان عروق نام گذاشته‌اند. وجود قند بیش از حد در گردش خون، به تدریج اکثر عروق و اعصاب را

تخریب می‌کند. در واقع همه عوارض دیابت به دلیل تخریب عروق و اعصاب ریز و انتهایی رخ می‌دهد، مثل درگیری عروق چشمی،

کلیوی، قلبی و بسیاری ارگان‌های دیگر. پوست هم از این قاعده مستثنا نیست.

عروق بدن هر چه به سمت انتهای اندام‌ها نزدیک‌تر شوند، ریزتر خواهند شد. بنابراین در صورت عدم کنترل قند خون، عروق دست‌ها و

پاها در بیماران دیابتی کم‌کم شروع به از بین رفتن خواهد نمود.

نرسیدن خون کافی موجب تخریب اعصاب ریز این نواحی می‌شود. لذا اگر پوست دست یا پای فرد دیابتی صدمه ببیند، به دلیل از بین

رفتن اعصاب ، فرد متوجه صدمه پوستی نخواهد شد. از این بدتر آن که به دلیل نرسیدن خون کافی به منطقه، این زخم (آسیب

پوستی) نمی‌تواند در مدت زمان معمول ترمیم شود.

اما واقعیت این است که بیماری دیابت را هم با همه عوارض وحشتناک‌اش می‌توان تحت کنترل درآورد. رعایت 8 گام اساسی توسط فرد

بیمار بروز عوارض دیابت را سال‌ها به تعویق می‌اندازد.

گام اول : رعایت رژیم غذایی صحیح و متناسب با بیماری

گام دوم : انجام روزانه حداقل 30 دقیقه فعالیت بدنی

گام سوم : استفاده مرتب و سر وقت از انسولین یا داروهای تجویز شده

گام چهارم : چک روزانه قندخون و یادداشت آن در دفترچه‌ای که به این منظور تهیه شده

گام پنجم : چک روزانه پاها و انگشتان پا از نظر وجود هر نوع بریدگی، خراش، تاول، تورم و یا قرمزی پوست

گام ششم: مسواک زدن منظم دندان‌ها و استفاده از نخ دندان

گام هفتم : کنترل فشار خون و کلسترول خون

گام هشتم : ترک سیگار و سایر مواد دخانی

مشکلات پوست پای افراد دیابتی

میخچه، تاول یا فرو رفتن ناخن در گوشت ممکن است برای هر فردی اتفاق بیفتد. در حالت عادی چنین اتفاقاتی خیلی پراهمیت نیستند

و به سادگی درمان می‌شوند. اما در بدن یک فرد دیابتی به خصوص وقتی قندخون در سطوح بالایی باشد و به خوبی کنترل نشود،

همین اتفاقات کوچک تبدیل به مشکلات بزرگی خواهند شد. چون پس از گذشت مدت کوتاهی، عفونت به آنها اضافه می‌شود.

اگر خراش یا جراحت پوست بیمار دیابتی در طی 1 یا 2 روز خوب نشد، یا آثاری از عفونت در آن دیده شد، باید هر چه سریع تر به پزشک

مراجعه کند

از آنجا که همیشه پیشگیری بهتر و ساده‌تر از درمان است، بیمار دیابتی باید این مشکلات پوستی را به خوبی بشناسد و پاهای خود را

روزانه از نظر وجود این مشکلات بررسی کند. اگر چنین ضایعات پوستی به وجود بیایند، حتما باید تحت نظر پزشک مداوا شوند، چون در

غیر این صورت عواقب بسیار بدی به دنبال خواهند داشت.

1. میخچه‌ها: این ضایعات پوستی وقتی ایجاد می‌شوند که پوست پا در معرض فشار یا مالش زیاد و مداوم قرار ‌گیرد. در نتیجه کم‌کم

چند لایه ضخیم پوستی روی هم می‌آیند و برجستگی سفتی در منطقه تحت فشار به وجود می‌آید. میخچه در پای بیمار دیابتی می‌تواند

عفونی شود.

2. تاول: پوشیدن کفش بدون جوراب باعث تاول زدن پوست پا می‌شود. در افراد دیابتی تاول هم مثل میخچه می‌تواند عفونی شود.

3. فرو رفتن ناخن در گوشت: این مشکل زمانی به وجود می آید که لبه ناخن شست پا به جای این که مستقیم رشد کند، وارد پوست

کنار ناخن شود. این اتفاق معمولا برای افرادی پیش می‌آید که ناخن شست را خیلی گرد و از ته می‌گیرند یا کفش‌های تنگ می‌پوشند.

کسانی که سابقه چنین مشکلی را دارند بهتر است همیشه لبه‌های تیز ناخن خود را به وسیله سوهان ناخن صاف کنند، چون در غیر

این صورت پوست پا، زخمی و عفونی می‌شود.

4. بیرون زدن مفصل شست پا: شست پای خانم‌هایی که عادت دارند کفش‌های نوک تیز و پاشنه بلند بپوشند، کم‌کم به سمت

انگشت‌های دیگر منحرف می‌شود. در نتیجه مفصل شست پا بزرگ‌تر می‌شود و بیرون می‌زند. پوست روی این ناحیه هم قرمز شده و

احتمال زخمی و نهایتا عفونی شدن آن افزایش می یابد. درمان قطعی این مشکل، عمل جراحی است.

5. زگیل کف پا: نوعی ویروس می‌تواند باعث ایجاد برجستگی‌های ریزی در کف پا شود که زگیل نامیده می‌شوند. زگیل‌ها معمولا در

قاعده انگشتان ایجاد می‌شوند.

6. انگشت چکشی: وقتی عضلات اطراف مفاصل انگشتان ضعیف می‌شوند، انگشت از حالت صاف خارج شده و به شکل جمع شده

قرار می‌گیرد. در فرد دیابتی چون اعصاب انتهایی از بین می روند، عضلات کم‌کم ضعیف می‌شوند و احتمال چکشی شدن انگشتان پا

زیاد می‌شود. چنین انگشتی مستعد زخمی شدن است، چون در این حالت پا حتی در کفش هم راحت فرو نمی‌رود.

7. خشکی و ترک کف پا: به دلیل قند بالا اصولا بدن دیابتی‌ها با کمبود مایعات مواجه است. بنابراین پوست کف پا در این بیماران بیشتر

از افراد طبیعی خشک می‌شود و ترک می‌خورد. این ترک‌ها محل مناسبی برای ورود میکروب و ایجاد عفونت محسوب می‌شوند. قند

بالایی هم که در خون این بیماران وجود دارد، غذای کافی را برای میکروب ها فراهم می‌سازد.

8. پای ورزشکاران: این اصطلاح در واقع نام یک نوع عفونت قارچی است. در این بیماری کف پا قرمز می‌شود، ترک می‌خورد و به شدت

می‌خارد. چون در بیماران دیابتی، قند بیش از حد در خون وجود دارد، بنابراین احتمال ترک خوردن و بروز این عفونت قارچی هم افزایش

می‌یابد.

دیابت چگونه باعث عوارض پوستی میشود؟

وقتی قند خون بالا می‌رود، بدن به ناچار مایعات خود را از دست می‌دهد، بنابراین پوست هم خشک می‌شود. پوست خشک می‌خارد و

با خاراندن آن خراش‌های ریزی به وجود می‌آید که محل مناسبی برای ورود میکروب‌ها محسوب می‌شود. علاوه بر این قند بالای موجود

در گردش خون برای میکروب‌ها به عنوان منبع غذایی عمل می‌کند و عفونت به سرعت گسترش می‌یابد. معمولا پوست در نواحی آرنج و

ساق پا به پایین بیشتر از سایر نقاط بدن مستعد خشکی است. اگر بیمار دیابتی خود را عادت بدهد مقادیر زیادی آب در طول روز

بنوشد، از خشکی پوست تا حد زیادی جلوگیری خواهد کرد.

البته به جز کمبود مایعات، مشکل دیگری هم در بیماران دیابتی وجود دارد که موجب خشکی پوست می‌شود، زیرا اعصاب انتهایی در

طی بیماری دیابت از بین می روند و غدد عرق هیچ تحریکی برای ترشح دریافت نمی‌کنند، در نتیجه پوست این بیماران زبر و خشک

می‌شود.

روشهای پیشگیری از عوارض پوستی

برای کاهش مشکلات پوستی، علاوه بر کنترل قند خون، مواظب پوست خود باشید:

- روزانه با آب گرم و صابون ملایم دوش بگیرید، ولی از آب خیلی گرم و یا صابون های معطر دوری کنید. برای شستشو باید از صابون‌های

ملایم استفاده کنید.

- پس از شستشوی بدن همیشه خود را خوب آب بکشید و سپس کاملا خشک کنید. زیر بغل، بین انگشتان پا و چین‌های بدن مناطقی

هستند که معمولا آب در آنها باقی می‌ماند. همیشه بعد از حمام کردن تمام این نواحی را به دقت خشک کنید.

- پس از حمام و خشک کردن بدن می‌توانید از لوسیون‌ها یا کرم‌های مرطوب‌کننده استفاده کنید. (به غیر از نواحی بین انگشتان پا، زیرا

این نقاط در صورت مرطوب بودن مستعد بروز عفونت قارچی هستند).

- مقادیر زیادی مایعات و به‌خصوص آب بنوشید.

- لباس‌زیرهای خود را از جنس تمام پنبه انتخاب کنید تا پوست شما آسیب نبیند.

- از هر گونه خراشیدگی، سوراخ شدگی و سایر جراحت‌ها جلوگیری کنید.

- وقتی که کارهایی مثل باغبانی انجام می‌دهید که احتمال آسیب دسیدن به دست‌هایتان هست، حتما دستکش بپوشید.

- برای جلوگیری از آفتاب سوختگی از کرم‌های ضد آفتاب استفاده کنید.

- در هوای خیلی سرد، مدت زمان زیادی در بیرون از منزل نمانید.

- به محض مشاهده هر نوع تورم یا قرمزی پوست فورا به پزشک مراجعه کنید.

- هرگونه آسیب و جراحت را سریعا درمان کنید. قبل از مراجعه به پزشک، محل را با آب و صابون ملایم بشویید و با باند خشک و استریل

بپوشانید.

• اگر خراش یا جراحت پوست شما در طی 1 یا 2 روز خوب نشد، یا آثاری از عفونت در آن دیده شد (مانند قرمزی، داغی، تورم، چرک،

درد زیاد) به پزشک خود مراجعه کنید.

 

ادامه دارد           متعجب

تاريخ ارسال: 1390/5/23

تعداد بازدید: 4072

نظر بدهید...
نظر خود را در فرم زیر وارد کنید
نام:
ایمیل:
نظر:
متن داخل تصویر را وارد نمایید:
کد امنیتی
 |